Rein Maarleveld , erelid van Onze Gezellen basketball, van 08 juli 1949 is op 21 juni 2021 overleden.

Nooit meer te hard opgepompte ballen.

Nooit meer een Javaanse jongens bietsen na afloop van een wedstrijd in de ouwe Kennemersporthal.

Nooit meer de ring eraf trekken tijdens een poging te dunken in het gymzaaltje aan de Jan Gijzenkade. Waardoor we weken op een scheve ring moesten schieten, wat mij beroerde schottechniek verklaard heeft.

Nooit meer Rein die tijdens een vergadering, stevig naar vis ruikend, een biertje pakte en zich op de achtergrond verschool.

Ik heb Rein leren kennen als een nuchtere, vriendelijke, op de achtergrond verkerende basketballer. In hart en nieren.

In de tijd dat OG stond voor gezelligheid en bier, begon Rein met heren 1 voorzichtig aan iets dat meer was dan aggies draaien, partijtje en strafworpen.

In de Jan Gijzen gymzaal, want de hal was er nog niet en de Kennemersporthal (de enige, echte, ouwe) was er niet om in te trainen.

In 1983 zat ik in dienst, was ik na een jaartje voetbal gestopt en begon het basketballbloed te kriebelen. Weer te kriebelen. Ruud Bakker, Dirk en Henk van Kampen, Martin Huta Galung en dan vergeet ik er ook nog een paar namen, speelden in het eerste en ik mocht meetrainen. Vaak op zondag waar we na een stevige sessie rechtstreeks doorgingen naar Parfait. Het was al eerder gezegd.

Rein ging dan niet mee, stak wel altijd een Javaanse Jongens (of was het Brandaris?) in de fik en ging op huis aan. Naar zijn gezin. Joke, Sander en Chantal. Een basketballfamilie in hart en nieren.

Op zo’n gedenkwaardige training, waar Rein zelf meedeed met partijtje en dan zijn korte, gedrongen, op de visafslag (denk ik) gestaalde lijf in de strijd gooide, leek het mij als herintreder bij OG basketball (ik ben eerder weg geweest en weer teruggekeerd dus) wel leuk om een geintje uit te halen bij Rein.

Bij een schot, hij kon anders dan Bert Wessels best aardig mikken Rein, toucheerde ik hem licht onder de edele delen.

Licht.

Rein verblikte of verbloosde niet en ik was het hele voorval, hij miste wel toen ik zijn onderstel beroerde, allang vergeten. Na afloop douchen, toen dat nog heel gewoon was en wel in je blote reet. Rein ook. Nog steeds niets.

Tot ik bij het verlaten van de douche opeens een soort van betonschaar voelde, die zich nogal stevig in mijn nek vastbeet.

“Volgende keer van afblijven heh Borgertje!”, meer niet.

Toen ik de volgende dag in dienst de bepakking ophees voelde ik de afdruk van Rein zijn stevige handen nog in mijn nek. En terecht.

Rein, ik ben ervan overtuigd dat je daarboven goed bent ontvangen. Door Bert en Fred. Met een peuk (Bert) en een biertje (Fred). Zoals zo mooi op jouw kaart staat:

A sip of wine, a cigarette and then it is time to go.

Te vroeg Rein, te vroeg.

Deel dit bericht:
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on print
Share on email
Share on whatsapp